Το Νήμα της Πρότασης -- Παράδειγμα

Σε προηγούμενη ανάρτηση μιλήσαμε για τους δύο Άξονες της Πρότασης – τον Συνταγματικό και τον Παραδειγματικό.

Καταλάβαμε λίγο καλύτερα, ίσως, τι σημαίνει Παράδειγμα.

Στην αγγλική γλώσσα, ο όρος {paradigm} χρησιμοποιείται ακριβώς για να εκφράσει αυτή τη σημασία.

Και, επειδή έχω διαβάσει, ακούσει και δει πολλά να γράφονται, να λέγονται, να γίνονται και να εικονογραφούνται σε σχέση με το Νήμα της Σκέψης και του Λόγου,

Δεν μπόρεσα παρά να ανακατέψω μέσα στο μυαλό μου αυτές τις δύο έννοιες / «εικόνες» – να ξεδιαλύνω τη μια με τη βοήθεια της άλλης, να πλουτίσω τη σχετική φιλολογία και τον εαυτό μου με νέες ιδέες.

Ας δούμε την Πρόταση σαν ένα Πανί,

Τους δυο Άξονες σα Νήματα,

Από το ιστολόγιο της Όστριας, Το Ήθος που Χάσαμε
Κτίζοντας Ένα Χωριό

Το Στημόνι και το Υφάδι, φτιαγμένα από λέξεις κι ήχους.

Για να έχει ολοκληρωμένο και γραμματικά σωστό Νόημα η Πρόταση, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μόνο έναν τύπο από το Παράδειγμα των Πτώσεων (από την κλίση του συγκεκριμένου Ουσιαστικού που έχουμε στη διάθεσή μας).

Μόνο ένας συνδυασμός κερδίζει το λουκούμι.

«της Θεοδώρας» είναι το βιβλίο ‘ η γενική Πτώση είναι η σωστή «πινελιά» που θα μας αναδείξει σε άξιους τεχνίτες λογο-πλέχτες (ή λογο-πλόκους, αλλά όχι δολο-πλόκους).

Έτσι, με τη σωστή επιλογή νήματος, με τη σωστή βελονιά, σχηματίζονταν λουλούδια και πουλιά, άνθρωποι και ζώα, σχέδια γεωμετρικά, σκηνές της καθημερινότητας, αναπαραστάσεις μύθων και θρύλων – κι έγιναν ξακουστά τα πέπλα της Αθηνάς, της Αράχνης, της Πηνελόπης, της Καλυψώς, έργα που σκίστηκαν, έλιωσαν, μα που ο απόηχος της δόξας τους ακούγεται ακόμα.

Αθηνά και Αράχνη, Jacoppo Tontiretto

.

Ο Οιδίποδας και η Αντιγόνη στον Κολωνό, παρέα με την Κλεοπάτρα

Μου έστειλε γράμμα η φίλη μου η Κλεοπάτρα τις προάλλες.

Θυμήθηκε τα νιάτα της και τους φίλους στον Ίππιο Κολωνό όπου μεγάλωσε.
Εκεί όπου πήγε πήγε να πεθάνει πριν από τρεις χιλιάδες χρόνια ο Οιδίποδας, ο πατροκτόνος κι αιμομίκτης βασιλιάς της Θήβας.

Τον θυμήθηκε τον Οιδίποδα, μαζί και όλο του το βασιλοσόι, και βάλθηκε να ιστορεί τις βόλτες που έκανε στους λόφους με την Αντιγόνη και την Ισμήνη. Ο Πολυνείκης, ο άλλος γιος του Οιδίποδα, κι ο αδελφός του (αχ! κοίτα να δεις που δεν μπορώ να θυμηθώ τώρα, να, το όνομά του!) δεν έπαιρναν μέρος ‘ εκείνα ήταν αγόρια και γυμνάζονταν για πόλεμο και γι’ αρχηγιλίκια. Α, ναι, Ετεοκλή τον έλεγαν τον άλλο γιο!

Φορούσαν τα αρχαία τους ρούχα, όπως τα φανταζόταν τότε η μικρή Κλεοπάτρα, κι έπαιζαν κρυφτό πίσω απ’ τα πεύκα, απ’ τα κυπαρίσσια κι απ’ τις πικροδάφνες. Αγαπούσαν, μισούσαν, φοβόνταν, συντρίβονταν, όρθωναν το ανάστημά τους, ξεστόμιζαν λόγια φοβερά και τραγουδούσαν τις όμορφες αρχαίες τους μουσικές ανάμεσα στα δέντρα, πίσω από τοίχους πέτρινων σπιτιών, στους λόφους και στα ρέματα της παλιάς γειτονιάς, εκεί όπου μεγάλωναν κορίτσια διαβάζοντας Έλληνες ποιητές να μιλούν για την αιώνια φύση ανθρώπων και θεών.

Ωραίες αναμνήσεις, Κλεοπάτρα!